Ace
Ace is de tweede dame op leeftijd die mijn huishouden met haar aanwezigheid
vereert, met de nadruk op dame. Ze is dan wel een straatkatje geweest, maar
waag het niet om deze lady onbeleefd te behandelen. Ze weet precies wat ze
wil, en dat is een lekker beschut plekje om te slapen, een regelmatig
gevulde etensbak, een gemakkelijk bereikbare tuin om af en toe een
uitstapje in te kunnen doen en heel veel aaitjes over haar mooie bolletje.
En ook een kattenbak op de door haar uitgekozen plek, maar als die daar
niet staat is dat niet erg, dan legt ze haar drolletjes daar gewoon op de
grond. En een kap op de bak blieft ze ook niet, dan gaat ze ernaast zitten.
Een dametje met karakter, dus. Gelukkig is de plek die ze heeft uitgekozen
een hoekje waar een bak niet in de weg staat.
Ik zag haar voor het eerst toen ik de eerste keer langs kwam bij de kittenopvang van Sabine Keulen, om daar wat laserlampjes af te geven. Sabine en haar dierenarts dachten toen nog dat ze zwanger was en dat was best zorgelijk, want ze was volgens de mensen in de buurt waar ze gevangen werd al minstens dertien jaar oud. Ik vond het al meteen een heel apart dametje. Als je naar haar toe ging en haar aaide, kon ze daar zo zichtbaar van genieten dat je je bijna schuldig voelde als je er weer mee op hield. Maar als jij niet naar haar toe kwam, kwam ze ook zeker niet naar jou toe. Dat ging haar toch echt te ver, als dame zijnde...
Gelukkig bleek de zwangerschap vals alarm, ze werd na een tijdje gewoon weer krols. De mensen waar ze geplaatst zou worden konden haar op het laatste moment toch niet opnemen, en aangezien ik Sabine al had laten weten dat ik haar toch wel heel bijzonder lief vond mocht ik haar ophalen. Ik bracht haar eerst nog weg naar de dierenarts om gecastreerd te worden, samen met nog vijf andere katjes van de opvang, en toen ze klaar was mocht ze met me mee naar huis.
Tijdens het bijkomen uit de narcose bleek ook alweer hoe bijzonder ze is. De meeste katten die ik tot nu toe tijdens het bijkomen uit een narcose heb meegemaakt gaan zo gauw ze dat kunnen volkomen slaapdronken onrustig door het huis waggelen, en zijn met geen tien paarden te bewegen om gewoon even veilig te blijven liggen. Maar bij haar was het heel gemakkelijk: ik legde haar in een mandje naast me op de bank, en zodra ze op wilde staan begon ik haar te aaien. Meteen liet ze zich dan vallen om zich aan het geaai over te geven, om dan na een tijdje weer in slaap te vallen. Uren heb ik zo naast haar gezeten, met tientallen aai-sessies om haar rustig te houden. Dus toen ze eindelijk toch opstond om haar nieuwe huis te gaan verkennen, stond ze al behoorlijk vast op de bevallige pootjes.
Haar vaste plekjes zijn nu de diverse holletjes in de krabpalen die in de huiskamer staan, maar ze komt nog steeds in één van de mandjes op de bank naast me liggen. En als ik dan teveel aandacht besteed aan mijn laptop, dan gaat ze gewoon even flink hard kopjes geven tegen de hand waarmee ik de trackbal bedien. Dat zal me leren om geen aandacht aan haar te besteden wanneer ze dat wil!